Mediq CombiCare maakt gebruik van cookies.

Om de website van Mediq CombiCare goed te laten werken en u de beste online ervaring te bieden, gebruiken we analytische en functionele cookies.

{{Message}}

Toch ben ik niet ongelukkig, ik hou van het leven!

Soms kijkt zij enigszins meewarig naar haar nachtkastje. Nu mevrouw Smelt de respectabele leeftijd van 90 jaar nadert, heeft een flinke verzameling hulpmiddelen bezit genomen van het meubelstuk. “Gehoorapparaatjes, een bril, mijn gebit, absorberend verband en steunzolen”, somt zij glimlachend op. “Ik tel voor duizenden euro’s materiaal. Maar er is niemand die het zou stelen!”

 

Kunt u zichzelf omschrijven?

 “Ik ben een actieve vrouw, moeder van twee zoons van 58 en 56 jaar, een dochter van 52 jaar oud, en zes kleinkinderen. Mijn man is 18 jaar geleden overleden, hij was toen 74. Ruim tien jaar geleden kreeg ik last van incontinentie van ontlasting, naast urine-incontinentie. Ik ben dus dubbel incontinent. Maar ik wil nog niet achter de geraniums gaan zitten. Af en toe nat thuiskomen vind ik overigens minder erg dan ongewild ontlasting verliezen. Dat speelt wel een rol in mijn leven, want mijn darmen zijn niet betrouwbaar meer.”

 

Bent u er toentertijd mee naar de huisarts gegaan?

“Ja, maar mijn huisarts zei: ‘ach, dat hoort bij de leeftijd.’ Later stond een artikel in de krant over onderzoek door specialisten in Enschede en Amsterdam naar incontinentie van ontlasting. Daar heb ik aan meegedaan, met als resultaat een operatie om een verzakking op te heffen, ondersteund door bekkenbodemtherapie. In eerste instantie werd het wel beter. Het aantal toiletbezoeken per dag werd teruggebracht tot 4 of 5, dat was voorheen een stuk vaker. Wel kreeg ik nadien steeds meer last van diarree. Ook werd de urine-incontinentie erger. Zelfs een nieuwe blaas-ondersteunende operatie hielp maar eventjes.”

 

Hoe reageerde u op het feit dat u steeds vaker diarree kreeg?

“Ik dacht: dat hoort bij het leven. Maar mede onder invloed van mijn dochter, die gespecialiseerd verpleegkundige is, heb ik een MDL-arts in Enschede bezocht. Hij heeft alle mogelijke onderzoeken gedaan, verschillende soorten diëten en medicijnen voorgeschreven. Niets hielp. Inmiddels is vastgesteld dat er een overgroei is van bacteriën in de dunne darm. Daar horen eigenlijk vrijwel geen bacteriën te zijn. Nu is besloten om te proberen hoe het gaat als ik aan de hand van een vast schema antibiotica gebruik. Wanneer ik langer dan twee dagen diarree heb kan ik via de huisarts opnieuw antibiotica krijgen. Het is een heftige, waterdunne diarree. Ik heb geen kramp, het komt maar zo en is dan niet tegen te houden. Gisteravond gebeurde het vijf keer.”

 

Wat moedig dat u hierover naar buiten durft te treden!

“Je leert er langzamerhand over praten. Ik moest wel mijn schroom overwinnen, bijvoorbeeld om aan het onderzoek mee te doen. Op een gegeven moment stond er een heel stel jonge studenten om mij heen. In het begin moest ik blozen, maar het went op den duur. Het is goed dat er over incontinentie van ontlasting wordt geschreven, vroeger hoorde je er nooit iets over. Misschien kan ik er andere mensen mee helpen. Schijnbaar hebben heel veel mensen ermee te maken.”

 

Wat kunt u nog wel, en wat kunt u niet meer doen?

“Ik word 90, maar doe bijna al mijn werk in en om het huis zelf. Slechts één keer per week krijg ik hulp, omdat ik bijvoorbeeld de bovenzijde van de ramen niet meer kan lappen. Waar mogelijk werk ik graag in de tuin en ook mijn boodschappen doe ik zelf. Ik wandel nog steeds en fiets op mijn elektrisch aangedreven fiets, maar ieder jaar een kilometer minder. Soms ga ik met de trein, maar niet zo vaak. Liever pak ik de Regiotaxi of gebruik ik Valys. Ik lees graag en ben ook lid van de Leeskring. Op vakantie ga ik niet meer, maar alle beperkingen hebben voornamelijk te maken met mijn leeftijd. Lang leve het continentiemateriaal! Ik denk wel eens: hoe deden ze dat vroeger? Wat zou ik ongelukkig zijn zonder geschikt materiaal.”

 

Welke producten gebruikt u?

“Ik bestel gewoonlijk iedere twee maanden bij Mediq CombiCare. Voor de bewegingsvrijheid maak ik graag gebruik van een ‘pant’. Daarnaast heb ik op strategische plaatsen in huis absorberende verbanden neergelegd. Wanneer ik langer achter elkaar diarree heb verbruik ik ineens heel veel materiaal. Het is aan de telefoon soms wel lastig uit te leggen dat ik halsoverkop een nieuwe levering nodig heb. Als ik van huis wegga neem ik altijd Loperamide om plotseling opkomende diarree tegen te gaan. Buitenshuis draag ik liever geen verband, want ik voel me af en toe net invalide met alle hulpmiddelen die ik in de loop der jaren ben gaan gebruiken. Trouwens: zo’n verband houdt mijn diarree ook niet in één keer tegen. Enkele weken geleden gebeurde het nog in de supermarkt: het liep zo in mijn schoenen. Op weg naar huis gebeurde het nóg twee keer. Toch ben ik niet ongelukkig. Ik houd van het leven.”

 

Wat maakt voor u het leven mooi?

“Het zijn de kleine dingen. ’s Ochtends de gordijnen openen en getrakteerd worden op een prachtige wolkenhemel. Of een bezoek aan het nieuwe theater in ons dorp. Het geluid is daar dusdanig goed dat ik voorstellingen uitstekend kan volgen. Verder spreken we met zes vriendinnen iedere zaterdagavond af voor de gezelligheid en een drankje. Dan mogen we ook heel even zeuren over onze kwaaltjes. We variëren in leeftijd allemaal van 78 tot 90 jaar. Je moet toch wat als oude mensen.”


Hoe gaat u om met de dagelijkse realiteit van incontinentie van ontlasting?

“Ik probeer het zoveel mogelijk te negeren. Dat lukt meestal. Soms niet, en dan zeg ik een heel lelijk woord! Langzamerhand ben ik zover dat ik denk: het gaat een keer weer over. Wanneer ik ga zwemmen moet ik mezelf wel heel veilig voelen, bijvoorbeeld omdat ik net diarree heb gehad. Ik zwem graag, twee keer per week. Vaak met mijn buurvrouw om zeven uur ’s ochtends, in de zomer ook alleen in het open bad in het dorp.”

 

Is er nog verbetering mogelijk, bijvoorbeeld door middel van een operatie?

“Ik hoef geen operatie meer, ik vind dat ik op een acceptabel niveau zit. Het is zoveel erger geweest! Het risico van veelvuldig gebruik van antibiotica is dat bacteriën er op den duur resistent tegen kunnen worden, dan helpt het niet meer. Misschien dat dat ook bij mij een keer zal gebeuren. Zoals ik nu ben hoop ik het echter nog lange tijd vol te houden. Zolang het koppie maar goed blijft.”

 

Wat zou u willen zeggen tegen andere mensen die last hebben van incontinentie van ontlasting?

“Laat je onderzoeken door een specialist! Mijn ervaring met ondersteuning door gespecialiseerde zorgverleners is meestal goed. Eén uitzondering betrof een arts die mij - zonder verder vragen te stellen - vertelde dat eerdere diagnoses van collega’s niet klopten. Ik had PDS (prikkelbare darm syndroom) dacht hij, en het gebruik van antibiotica was een slecht idee. Terwijl het mij al enorm hielp! Een andere tip is specifiek voor oudere mensen: ga niet stilzitten. Zodra je niet meer hoeft na te denken en alles voor je wordt geregeld gaat het hard achteruit. Het is van groot belang om zo lang mogelijk in beweging te blijven en mee te doen.”