De 81-jarige Aad van Leeuwen heeft veel meegemaakt. Hij verloor zijn dochter, zijn vrouw en een zoon en onderging zelf diverse operaties, waarna hij onder meer is aangewezen op een verblijfskatheter. Toch is zijn verhaal er één van mentale veerkracht. Van vechtlust om er het beste van te maken. “Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt en dankbaar dat ik er nog ben.”

van leeuwen

Tot 1991 was de heer Van Leeuwen werkzaam bij de Koninklijke Marechaussee. Na zijn functioneel leeftijdsontslag in 1991 leek de tijd gekomen om het rustig aan te doen, maar dat feestje werd ruw verstoord toen zijn vrouw in november van dat jaar in het ziekenhuis werd opgenomen met zwarte benen. Het werd een traject waarin er onder meer via een sympathectomie voor werd gezorgd dat haar voeten gelukkig konden worden behouden, al behoorde lopen niet meer tot de mogelijkheden. Een traject waarbij de heer Van Leeuwen veel zorg op zich nam.

Verlies

Tot 2006, het jaar waarin zijn vrouw onverwachts overleed aan een hartstilstand. Een jaar eerder, in 2005, had dit ook al bij hun dochter plaatsgevonden. Dat was een traumatische gebeurtenis waarbij hun kleinzoon van zeven jaar het levenloze lichaam van zijn moeder vond in de toiletruimte. “Ik bleef over met drie zoons”, vertelt de heer Van Leeuwen. “De middelste van de drie belde mij iedere dag op een vaste tijd even op, daar had ik veel steun aan. Samen besloten we op een gegeven moment om een lange reis te maken: een schitterende tocht door Azië en Oceanië. Vier maanden duurde die reis. Een jaar later, in 2009, deden we het nog eens dunnetjes over in Amerika. We reisden van de oostkust naar de westkust, en bezochten LA, Seattle, Vancouver en Alaska. Drie maanden hadden we voor deze reis uitgetrokken. In de laatste week gaf mijn zoon zich op voor een spannende rafting tocht (met een rubberboot over een snelstromende rivier, red.). Helaas kwam dat hem duur te staan: door een ongelukkig incident is hij verdronken.”

Hartverwarmend

Compleet murw geslagen ging Aad van Leeuwen naar huis, zich realiserend dat hij inmiddels de helft van zijn gezin was verloren. Stewardessen van de luchtvaartmaatschappij pikten het verhaal op en besloten hem ogenblikkelijk naar businessclass te upgraden. “Hun medeleven en dat van de piloten maakten van deze vlucht in al zijn triestheid uiteindelijk een hartverwarmende, prachtige ervaring”, herinnert hij zich goed. “Je moet je voorstellen dat ik zonder zoon terugging naar Nederland, waar de rest van de familie op mij stond te wachten. Toen realiseerde ik mij ineens dat ik wel de vader was van dat gezin. En hoeveel verdriet ik ook had – iedereen die daar stond deelde datzelfde verdriet. Daardoor lukte het mij om mezelf weer op te pakken en er weer te staan.” Thuisgekomen pakte hij ook zijn leven weer op. Hij was chauffeur van het rolstoelvervoer en secretaris van de vrijwilligersraad van Zorgcombinatie Nieuwe Maas. Tevens werd hij lid van de klaverjasvereniging van Seniorenwelzijn Vlaardingen. Na het afscheid van de grote organisator van de club besloot hij deze werkzaamheden samen met een vriend over te nemen. “Ik controleer de scoringslijsten en we regelen verder alles rondom de wedstrijden. Dat gaat goed: we hebben momenteel negen tafels gevuld. Het is vooral leuk om de verhalen te horen die de mensen vertellen.”

Operatie

Rond 2012 werd bij de heer Van Leeuwen een vergrote prostaat geconstateerd. Via schrapen werd de doorgang voor urine verbeterd, en daarna werd iedere drie maanden de zogeheten PSA-waarde gecontroleerd. Alles ging goed, totdat de uroloog naar aanleiding van een verhoogde waarde een agressieve vorm van prostaatkanker ontdekte, gelukkig nog zonder uitzaaiingen. De oncoloog gaf wel aan dat er 40 bestralingen nodig waren. Dat werden er uiteindelijk 39. “Zoiets vreet hard aan je. Eén van de consequenties van het bestralen was ook dat ik mezelf elke dag moest gaan katheteriseren. Een vriend van mij uit het leger had goede ervaringen met een suprapubische katheter. Deze wordt via een incisie in de buikwand in de blaas aangebracht. Ik vroeg de uroloog of ik daar ook voor in aanmerking kwam en dat bleek het geval. Wat een vrij eenvoudige ingreep had moeten zijn, werd veel moeilijker gemaakt doordat mijn blaaswand erg hard en taai bleek te zijn, eveneens een consequentie van de bestralingen. Na drie vergeefse pogingen is het operatief alsnog gelukt.”

Thuiszorg

“Ik heb mijn suprapubische katheter sinds begin 2017 en ik ben er erg content mee”, vervolgt hij zijn verhaal. “Ik kan alles weer doen wat ik wil. Wel heb ik last van blaaskrampen, maar die verminderen zodra de urine begint te stromen.” Iedere zes weken wordt de katheter door de thuiszorg verwisseld. “Dan komen er twee verpleegkundigen van Zorgcombinatie Nieuwe Maas, die alles regelen binnen een kwartier. Mijn ervaringen met de thuiszorg? Die is wel goed hoor. Ik ben kritisch, want ik heb zelf 15 jaar lang het huishouden gedaan. Eenmaal per week krijg ik twee uur vanuit de gemeente Vlaardingen. Je kunt met hen alles bespreken. Ik moet wel oppassen dat we niet teveel gaan kletsen, want dat gaat van de tijd af en die twee uur is hard nodig om zaken voor elkaar te krijgen. Iedere maandag wordt gekeken of alles goed zit en of de ingang van de katheter niet verstopt raakt. Momenteel ben ik alleen nog op zoek naar een sluitdopje voor de afvoer van mijn beenzak. Ik heb ook een verpleegkundige van Mediq CombiCare gevraagd om ons daarbij te helpen.” De vrijheid om ‘alles weer te kunnen doen wat je wilt’ betekent in het geval van de heer Van Leeuwen cijferpuzzels maken, lekker koken – hij heeft de dag voorafgaand aan ons gesprek voor het eerst in zijn leven goulash klaargemaakt – klaverjassen en tijd met zijn familie doorbrengen. “Ik heb nog steeds twee zoons en vijf kleinkinderen en ik heb met hen een heel goede verstandhouding”, glimlacht hij. “De nu 18-jarige zoon van mijn overleden dochter komt regelmatig langs. Dan gaan we gezellig winkelen of iets dergelijks en hou ik er rekening mee dat hij blijft eten. Dat is fijn. Die kleinzoon heeft een speciaal plekje in mijn hart, omdat hij zoveel heeft meegemaakt. Hij is degene die mijn dochter als zevenjarig ventje destijds heeft gevonden.”

Boodschap

Wanneer we hem vragen naar zijn boodschap voor anderen denkt hij kortstondig na. “Mensen moeten er rekening mee houden dat bestraling heel lang doorwerkt en veel invloed heeft op je lichaam. Vanwege mijn harde, taaie blaaswand is drie keer geprobeerd om de suprapubische katheter op de gebruikelijke manier te plaatsen. Dat is in mijn ogen twee keer teveel. Dus: praat goed met je artsen. En leg je niet zomaar neer bij de situatie. Ook de opmerking ‘daar moet je maar mee leren leven’ is niet vanzelfsprekend. Ik heb in mijn leven op diverse momenten in verschillende situaties ervaren dat je dat niet zonder meer hoeft te accepteren. Je kunt ook worden doorverwezen. En er is altijd een second opinion mogelijk.” Tot slot wil hij mensen aansporen om niet bij de pakken neer te zitten. “Geef de moed niet op en vecht voor wat je waard bent. Er is in mijn leven veel gebeurd: mijn vrouw, dochter en zoon zijn overleden, ik kreeg prostaatkanker, vrij recent onderging ik nog een operatie om van mijn rugklachten af te komen. Dat laatste maakt mij nu minder mobiel. Maar ik heb een rollator gekocht, dan kan ik er toch weer lekker op uit. Het is de kunst om zaken die in het leven op je afkomen te verwerken en de kracht te vinden om toch weer door te gaan.”

Mediq CombiCare maakt gebruik van cookies.

Om de website van Mediq CombiCare goed te laten werken en u de beste online ervaring te bieden, gebruiken we analytische en functionele cookies.