Mediq CombiCare maakt gebruik van cookies.

Om de website van Mediq CombiCare goed te laten werken en u de beste online ervaring te bieden, gebruiken we analytische en functionele cookies.

{{Message}}

Spierballen

De energie spat van hem af. Deze 36-jarige ondernemer is druk met zijn bedrijf, heeft een gezin met een jonge dochter en een sportieve hobby die hem 3 à 4 keer per week een paar uur lang bezig houdt. Het feit dat hij een dwarslaesie heeft maakt zijn dagschema nog indrukwekkender. “Ik wil beslist niet dat dit artikel alleen over beperkingen gaat”, waarschuwt John Jongeneel voor aanvang van dit vraaggesprek. “Ik ben een positief ingesteld mens.”

Wat doe je in het dagelijks leven?

“Ik ben mede-eigenaar van het bedrijf Jongeneel Open Haarden. Wij realiseren alles op het gebied van sfeerverwarming, elektrisch, gas- of hout-gestookt. Het bedrijf bestaat al sinds 1979, maar sinds tien jaar werken we steeds meer aan de ontwerpen om de haarden heen om mooie eindconcepten neer te zetten. Daarom krijgen we - naast particulieren - ook steeds vaker te maken met architecten en projectontwikkelaars door het hele land en zelfs in het buitenland.”

Hoe ziet je privéleven eruit?

“Ik ben getrouwd en heb samen met mijn vrouw een hele mooie dochter Faylinn, zij is vier jaar oud. We wonen in Spijkenisse, en sport is een belangrijk onderdeel van ons leven. Zelf probeer ik nu voor de derde keer als teamcaptain van de Rijndam Racers een mooie inspanning in aanloop naar de Handbikebattle in Oostenrijk te leveren. Behoorlijk tijdrovend, met trainingen variërend van 70 minuten tot 2,5 uur. Je moet er wel een gezonde balans in vinden om dat voor iedereen leuk te houden.”

Hoe ben je in een rolstoel terecht gekomen?

“Elf jaar geleden heb ik een eenzijdig motorongeval gehad. Op het moment dat ik van mijn motor af ging heb ik een paaltje geraakt en een dwarslaesie T10-compleet opgelopen, dat is ongeveer ter hoogte van de navel. Naderhand heb ik gerevalideerd bij Rijndam Revalidatie. Los van het feit dat je in zo’n periode voldoende te verwerken hebt en ik geestelijk en lichamelijk moest herstellen is het me redelijk voor de wind gegaan. Ik mocht vlot weer naar huis. Maar thuis begint de echte revalidatie pas. Want daar word je geconfronteerd met je nieuwe wereld en je nieuwe zelfbeeld.”

Waar liep je tegenaan?

“Je komt thuis in een woning waarin je zelf niet meer kunt functioneren. Alle spullen die ik in de 24 jaar ervoor had verzameld kon ik in feite niet meer gebruiken. Ik moest snel de benodigde voorzieningen regelen en tegelijkertijd deed mijn Marktplaats-account goede zaken. Je hebt met een dwarslaesie een ruim schakeljaar nodig. Gelukkig heb ik familie die erg handig is en mij kon ondersteunen bij het aanpassen van mijn woning. Om mij heen zie ik dat het vaak langer duurt voordat mensen fatsoenlijk kunnen functioneren. In eerste instantie heb je het met instanties over de mate van aanpassing en geldverstrekking. Vervolgens moet het ook nog eens worden uitgevoerd. In de tussentijd wordt vaak vergeten dat mensen bijna kamperen in hun eigen huis.”

Was je destijds al samen met je huidige vrouw?

“Ik had toen een vriendin waarmee ik nog maar kort samen was. Het was intensief voor ons beiden en we hebben elkaar op dat moment erg sterk gemaakt. Maar het was een relatie die waarschijnlijk op langere termijn niet zou werken, ongeacht of ik in een stoel zat. We zijn heel positief allebei een eigen kant op gegaan. Later kwam ik mijn vrouw tegen en dat voelt heel erg goed. We zijn nu bijna vijf jaar getrouwd.”

Kan je accepteren hoe jouw situatie nu is?

“Ja, zeker… Begrijp me niet verkeerd; als ik het zou kunnen veranderen zou ik het doen. Maar dat kan ik niet. Ik heb ook geen hoop op een medisch wonder; dan heb ik het gevoel dat ik mezelf in de maling zou nemen. Mijn aandoening volledig accepteren zou alleen kunnen als ik niet de ervaring zou hebben van die 24 jaar vóór mijn dwarslaesie. Maar het leven hoeft niet minder te zijn. Het enige is dat het meer moeite kost. Het is één van mijn drijfveren om een zo normaal mogelijk leven te leiden. Werk, vrouw, kinderen, sporten, alles erop en eraan. Ik heb een handicap maar het hoeft geen belemmering te zijn om stappen in het leven te maken.”

Wat heb je nodig om je leven te leiden zoals dat nu is?

“Buiten wat kathetermateriaal heb ik op het gebied van zorg in principe niets nodig en kan ik mezelf goed redden. De producten bestel ik bij Mediq CombiCare. De souplesse waarmee je bestellingen kunt plaatsen en alles accuraat krijgt toegezonden werkt prettig. Je zit natuurlijk wel altijd vast aan het pakket van je zorgverzekeraar en soms valt Mediq CombiCare daar niet onder. Dan moet je noodgedwongen (tijdelijk) overstappen en dat vind ik jammer.”

Volg je de ontwikkelingen rondom de zorg in het politieke debat?

“Ik vind het vrij lastig om daar een eenzijdig standpunt over in te nemen. Iedereen vindt zorg belangrijk en de kwaliteit moet hoog zijn, maar ik snap aan de andere kant heel goed dat ergens grenzen worden gesteld. We kunnen met z’n allen niet ongelimiteerd met flappen gooien, ook hier is een gezonde balans belangrijk. Het zorgdebat heeft mijn stemkeuze in maart bijvoorbeeld niet beïnvloed.”

Even terug naar je persoonlijke situatie. Wat heb je nodig van de mensen om je heen?

“Ik vraag af en toe een handje extra. Ik wil van alles doen, maar sommige praktische zaken krijg ik gewoonweg niet klaargespeeld, hoe graag ik dat ook wil. Mijn waardering gaat daarbij in eerste instantie naar mijn vrouw uit. Je moet overigens niet te vaak een beroep doen op je partner, want dat maakt je relatie complex. Ook daar moet je een gezonde balans in proberen te vinden.”

Wat heb je nodig van jezelf om gelukkig te zijn?

“Eigenlijk wat ieder ander mens ook nodig heeft: een stukje doorzettingskracht. En een positieve instelling; dingen willen doen en beleven. Ik put daarvoor energie uit alles om me heen. De wereld is mooi, sporten is plezierig en de meeste mensen zijn leuk om mee om te gaan.”

Je bent nu al drie jaar teamcaptain van de Rijndam Racers. Vertel daar eens wat meer over?

“Ieder jaar stellen we vanuit het revalidatiecentrum een selectie samen van mensen met een dwarslaesie. Daarmee proberen we de mensen die vers instromen in feite een motiverend schopje onder hun achterwerk te geven. Gezamenlijk werken we een half jaar lang naar de Handbikebattle toe, die jaarlijks in Oostenrijk wordt gehouden.

 


Is de Handbikebattle een puur sportieve prestatie?


“Het is veel breder dan sport. Je trekt op met een groep mensen die allemaal in hetzelfde schuitje zitten, die hun leven opnieuw gestalte moeten geven. De battle is een reden om samen te trainen, maar achter de schermen gebeurt veel meer. Als teamcaptain heb ik een voorbeeldfunctie. Niet alleen op de fiets. Ze zien dat ik nog geen 20 seconden nodig heb om mijn rolstoel achterin de auto te zetten. Dat ik wegscheur voor een afspraak met een klant. Hoe ik boodschappen doe met een karretje op mijn schoot en door het centrum rijdt met een kinderwagen voorop. Het kost misschien iets meer moeite, maar ik doe alles wat een ander ook doet. Misschien wel meer. Zij zien dat en ook dát motiveert. Je leert veel van elkaar.”


Wat schept jou het meeste genoegen in de Rijndam Racers?

“In het bedrijfsleven heerst best een harde mentaliteit ten opzichte van elkaar. Dan is het leuk om een half jaartje sportief met mensen op te trekken, inzet te tonen en anderen lekker te motiveren. Ik probeer hen mee te trekken in datgene waarvan ik denk dat het goed is op dat moment. En wanneer je veel positieve energie geeft merk je dat je heel veel positieve energie terug krijgt. Dat geeft voldoening. Daarbij vind ik het prettig om mezelf fit te voelen en prestaties te leveren. De Handbikebattle vraagt naast mijn drukke baan om een ander soort inspanning en geeft me een target om naartoe te werken. Het is een leuke hobby. Armen eronder en knallen! Dat resulteert uiteindelijk in een hele mooie finish bovenaan een gletsjer, een moment waarop iedereen breekt. Ik ook, telkens weer.”


Tot slot: welke boodschap zou je de lezers van .CC magazine willen meegeven?

“Een positieve instelling en sportiviteit kunnen je ver brengen. Sport verbindt mensen en tegelijkertijd word je er gezonder van. Het is in mijn ogen een heel belangrijke factor om in te investeren, voor jezelf als beoefenaar, maar ook als bedrijf. Via sponsoring kun je bijvoorbeeld een complete doelgroep over de drempel helpen om gezonder te leven. Zij komen in aanraking met verenigingen, voedingsdeskundigen en andere professionals. Wanneer mensen thuis blijven zitten gebeurt dat niet. Een investering in sport brengt welzijn.”